September blog

IMG_4539

Dierbare Vrienden en Liefhebbers,

In Twente is me deze zomer nog iets opgevallen. Bomen. Ja bomen. Maar niet zomaar bomen, hele grote bomen, en ook hele kleine, maar zo te zien bomen die gekoesterd en vertroeteld worden. Zoals het behoort. Rondom veel bomen in weilanden was een stevig hek geplaatst. De oude bomen worden daardoor  nog majestueuzer, de kleinere krijgen de kans om ongestoord uit te groeien tot reuzen.

Ik heb de omtrek van een dezer woudeiken gemeten. Voor de stam zijn vier volwassen mannen nodig om die te omvatten, voor het bladerdak had ik 17 stappen nodig vanaf de stam. Hoe groot die omtrek dan daadwerkelijk is laat ik aan u over, ik ben nooit een rekenwonder geweest.

Is een boom trouwens ook cultuur waar je niks aan hebt? Het schijnt dat minister! Wiebes daar in Zomergasten niets over te melden had. Prima, doodzwijgen is de beste remedie voor dat stuk onbenul.

Los van de milieuaspecten zijn bomen in het algemeen zo ontzettend mooi, daar moeten we respect en vooral liefde voor opbrengen. Struiken trouwens ook, en wat te denken van zoiets simpels als een klimop. Tegen mijn huis groeit er een. Heel slecht voor de gevel zegt de schilder maar afgelopen jaren heb ik de klimop niet gesnoeid en zijn goddelijke gang laten gaan. Los van de ruige schoonheid die een groene gevel biedt is het ook nog eens enorm aantrekkelijk voor honingliefhebbers. In het voorjaar zat mijn hele gevel barstensvol bijen en vlinders en nu de klimop vruchten draagt, kleine blauwe besjes, zijn de duiven dag en nacht in de weer om dat op te peuzelen. Ik ben geen liefhebber van stadsduiven, ook wel schijlijsters genoemd, maar dit is toch een onverwacht genoegen.

Wist u trouwens dat een flinke boom jaarlijks een halve straat van zuurstof voorziet. Allen al daarom moeten bomen gekoesterd, desnoods geknuffeld worden maar vooral gewoon door laten groeien. In de stad voor de broodnodige zuurstof, in het weiland schaduw voor de koeien en in alle andere voorkomende gevallen gewoon omdat bomen zo intens mooi zijn.

In oktober ga ik kijken hoe mijn woud in Ierland zich deze zomer heeft gehouden. Ook in Ierland was het extreem droog en ik had in het voorjaar nog flink wat struiken en bomen geplant, o.a. een stuk of vijf vlierstruiken, dus ik ben heel benieuwd of die zijn aangeslagen. In Brekkelenkamp (Twente) heb ik trouwens deze zomer een viertal jonge notenbomen geschaakt (met permissie) en die moet ik naar Ierland zien te krijgen. Maar hoe? Zal ik ze gewoon in mijn koffer stoppen met wat natte kranten er om heen? Wie heeft/geeft een goed advies?

Een slechte gewoonte heb ik namelijk (nog) niet afgezworen: vliegen.
Als ik ooit echt minder ga werken ga ik weer met de trein en de boot. Duurt wel een stuk langer en ook veel prijziger maar eigenlijk veel relaxter. Met het vliegtuig word je in anderhalf uur naar een andere cultuur getorpedeerd. Dat is  eigenlijk niet te harden los van de zwaar vervuilende milieueffecten. En dan heb ik het nog niet over de vliegtuigen die je in een ommezien naar de andere kant van de wereld schieten. Terug naar de zeilboot uit de 17de eeuw! Haha. Ach ik heb boter op mijn hoofd maar gelukkig ook eelt op mijn ziel. Maar eerlijk waar dit kan toch niet zo doorgaan?

Desalniettemin wens ik u een onstuimige en fijne nazomer toe.

Uw Dienaar

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:

Oost Vakantie Nederland

Felix en Fran

Dierbare Liefhebbers en Vrienden

Zonder te weten dat deze zomer heet en lang en prachtig zou worden zijn we in juli twee weken door Oost Nederland getrokken. Een kleine karavaan met 3 schitterende woonwagens. Een verademing, een verrassing, hoe noem je de fijne sfeer die over oost Nederland waart? Ik was blij verrast door de openheid en gastvrijheid van de Oosterling.

Vroeger zijn we best veel door Nederland getrokken met de straatshows van (De Gebroeders) Flint maar nooit in Salland en Twente geweest. Daar stromen nog riviertjes met veelzeggende namen als de Regge, de Overijsselse Vecht en de Dinkel.

Fijn om langs het water te staan als het zo heet is. En vooral fijn dat bijvoorbeeld de Regge zo’n heerlijk meanderende rivier is met ruime beschoeiing van struik en boom. Bijna van Engelse allure. Dagelijks tweemaal zwemmen om af te koelen!

Twee jonge pubers zochten verkoeling langs de Regge en vertederden mijn hart. Onhandig en onwennig kwamen ze aan op de fiets! Een handdoekje op de grond, twee flesjes bier en een piepkleine radio maakten hun en mijn geluk oneindig. En riepen het verlangen op naar mijn eigen pubertijd, onhandig enthousiasme in een te strakke zwembroek, dat werk.

Nou ja, het paste allemaal bij de gastvrijheid en openheid die Oost Nederland uitstraalt. En we zijn een aantal maal de grens overgestoken, kleine tochtjes door Duitsland en verdomd als het niet waar is , ook de Duitsers aan gene zijde van de grens bleken allerbeminnelijkst!
In Brekkelenkamp, honderd meter van de Duitse grens, staat een 17de eeuwse theaterboerderij waar ik zeven jaar geleden gespeeld heb. Geweldige plek en warme uitstraling. Helaas is de uitbater inmiddels overleden maar zijn vriendin, een allervriendelijkste Poolse, pakt langzamerhand de draad weer op en wellicht gaan we daar komend seizoen weer spelen.

De rest van de zomer, dus ook nu nog, ben ik bezig geweest met het opnieuw in de verf zetten van mijn eigen woonwagen, en het opruimen van kantoor en tuin en huis. Potdomme, wat kan een mens in zijn korte leven toch een hoop materiaal verzamelen. Mijn huis groeide bijna dicht, van kelder tot zolder maar er komt eindelijk licht aan het eind van de tunnel. Nog twee weken doorpezen en dan is ons huis weer opgeschoond en klaar voor een nieuw tijdperk.

Je merkt trouwens goed dat Nederland er economisch gezien prima voorstaat. Zette je vroeger een stoel, fiets, koffer of bankstel aan de straat dan wassi geheid in een uur weg. Nu staan er al drie dagen prachtige (kinder)fietsen,  stoelen en ander bruikbaar meubilair aan de straat.
Waar blijft de tijd en wie maakt me los?

Uw Dienaar
Felix Strategier

 

Volg ons en vind ons leuk:

Hoogzomerblog

druppel

Dierbare Vrienden en Liefhebbers,

Eindelijk dan tijd voor een heus hoogzomerblog. Er is zoveel gebeurd de afgelopen weken en eigenlijk alles met een positieve vibe.

Victoria staat nu in de ijskast, we hebben een geweldig toernooi gehad. In Brabant, Gelderland en Noord Holland en bijna overal volle zalen.

Deze week sluit Flint het seizoen af met de allerlaatste voorstelling ven het New Flint Poetry Orchestra. Zondag de 8ste juli 16.00u in de Roode Bioscoop. Ik raad u aan even binnen te wippen, de zon blijft heus nog wel even voor ons schijnen. Bovendien laten wij uw harten sneller kloppen bij de schitterende arrangementen die Marko Bonarius en Saskia Meijs hebben gemaakt bij deze bloemlezing van internationale poëzie. We hebben goud in handen met ons kleine orkest van lage strijkers.

Er werd de afgelopen weken gevraagd om ‘n Pikketanissie nog eens in de Roode Bioscoop te gaan doen en wellicht komt er in september een klein Jordaan Festival in de Roode Bioscoop met ’n Pikketanissie als hoofdmenu. Er staat volgend seizoen veel moois op het programma en daarvoor kunt u de website van Flint (en de Roode Bioscoop) raadplegen. De voorstelling rond het werk van Lucebert komt in het najaar bv terug.

Volgende week gaan we op vakantie in Nederland. Met een paar zeer goede vrienden gaan we onze oostgrens bereizen. Een klein konvooi van min of meer antieke woonwagens gaat de grens inspecteren! Ik heb wel eens oostelijk van Enschede gespeeld in een boerderij-theater vlak bij de Duitse grens en ik vond het daar betoverend mooi. En vooral heel fijn stil. Waar vind je nog stilte in Nederland? Langs de oostgrens hopelijk.

Een eerdere ervaring aan de grens ergens in Limburg liep 30 jaar geleden bijna faliekant af. We stonden in midden Limburg aan de grens en werden nota bene door de Duitsche politie gemaand op te rotten! In Duitslimburgs dialect probeerden deze Duitse agenten ons klein woonwagenpark te verwijderen.

Tevergeefs, want ook met de hulp van de inderhaast opgetrommelde Nederlandse agenten hielden we voet bij stuk. Daar ook hoorde ik het verbijsterende relaas van een ex- mijnwerker met zware stoflongen. Hij kwam buurten en sprak de onvergetelijke woorden: Ik ben de tijd aan het doodmaken! Die uitdrukking had ik nooit eerder gehoord en ik schrok er van. Vooral omdat de man vertelde dat zijn dagen waren geteld wegens die stoflongen. Nogal tragisch. Later leerde ik dat er meer mensen zijn die hun leven hier op aarde zodanig interpreteren. De tijd doodmaken. Hoe afschuwelijk.

Ik heb de dood in de ogen gezien maar nooit heb ik me aangetrokken gevoeld tot die treurige gedachte om de tijd te vermoorden. Nog elke dag, elke minuut ben ik me bewust van de heerlijkheid van dit aards bestaan. Tuurlijk komt daar voor iedereen ooit een eind aan maar mijn motto is: Elke minuut van iedere dag dat je leeft moet ten volle geleefd worden. Dat lukt me best aardig, haha. En ik geniet er ook nog eens intens van.

Super om te ervaren dat mijn opvolgers bij de Roode Bioscoop de goede culturele werken vol energie en met bevlogenheid invullen. Chapeau!

Dierbare vrienden, ik groet u voor nu en in augustus gaat het volle (culturele) leven van mijn en Flint weer een nieuwe uitdagende fase in.

Fijn zomer.

Uw Dienaar

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:
Copyright Theatergroep Flint