Winterblog 1 maart 2018

Dierbare vrienden,

Het is een mooie dag, de wind giert door de straten, de grachten raken bedekt met ijs, ik ben genezen van de griep en er verscheen vandaag een wonderschone recensie over onze Lucebertvoorstelling van de afgelopen maand. In de Groene Amsterdammer.
En morgen komt er een nieuwe aflevering van www.annaendebeestenband.nl op de site. We zijn op de helft met online publiceren. Veel mensen, zowel kinderen als ouderen willen graag het boek mee naar bed nemen om te lezen maar het is nog geen boek! Komende weken gaan we alsnog zoeken naar een mogelijkheid om het boek ook werkelijk tastbaar en voelbaar te maken. Op papier. Heeft u suggesties, dan zijn die van harte welkom. En vergeet niet uw vrienden en kennissen van dit avontuurlijke en rijkelijk geïllustreerde verhaal op de hoogte te brengen. Eigenlijk willen we dat iedereen het leest en daar kunt u bij helpen.
Voor ons is de nawinter een zegen, eindelijk weer eens strenge vorst en bevroren grachten, meren en slootjes. Helaas voor onze prachtige ijsvogels een ramp. De overlevers moeten in de lente aan de slag om de gesneuvelde makkers te vervangen door nieuwe aanwas. Ook winterkoninkjes hebben flink te lijden. What’s in a name!
Schaatsen uit het vet.
Ik las vanochtend dat twee van onze olympische medaillewinnaars direct uit het vliegtuig het Nederlandse natuurijs zijn opgestapt. Dat is de ware spirit.
Och, wat moet ik dezer dagen denken aan die legendarische winter van 1963. Ik was toen een zeer kleine jongen maar heb toen wel schaatsen geleerd, ook in barre omstandigheden. Maar wat een genot, ik denk er nog vaak aan terug. Elke dag minimaal drie keer op bevroren water, geweldig. Helaas lukt me dat nu nog nauwelijks meer, dat schaatsen, al blijft het kriebelen. Als er al ijs ligt  moet ik me noodgedwongen beperken tot korte tochten over de grachten.
Een keer heb me in het verleden gewaagd aan een lange tocht door de Eilandspolder, bij De Rijp. Geweldige polder trouwens en prachtige sloten en meren om overheen te dansen. Ik heb zelfs de stempels bewaard, het bewijs dat ik 40 kilometer heb volbracht. Alleen is die stempelkaart kwijt. Oh wat een spijt, maar de herinnering blijft!
Ik herinner me plots de wederwaardigheden van een bevriend chirurg die de laatste Elfstedentochten heeft volbracht. Na de laatste tocht liet hij zich vol trots met het bemachtigde Elfstedenkruisje op zijn afdeling fêteren. In de euforie raakte het kruisje kwijt. Ach en wee natuurlijk. En dat kan ik me voorstellen na 200 kilometer zwoegen, zweten en zwieren. Met man en macht heeft men toen de waszakken in de kelder van het VU omgeploegd en Goddank is het kruisje teruggevonden. Eind goed al goed!
Aanstaande zondag reis ik met Joerie de Graaf af naar Zeeland, Ellisdiek om precies te zijn. Daar gaan we om 14.30u Nescio tot leven brengen. Zijn er nog liefhebbers in Zeeland? Nescio was een fervent Zeelandliefhebber, evenals Bavink en de Japie Uitvreter.
U kunt zich met de arrenslede of per schaats vervoegen in Ellewoutsdijk, daar staat het kerkje van Ellesdiek.
Wie weet tot zondag en anders zie ik u volgende week in Ierland, ik ga een kleine week om de lente voor te bereiden, wilde bloemen zaaien en nieuwe bomen planten. En kijken of mijn Vogelpaleis onderdak biedt aan bv winterkoninkjes.

Hartelijks,
Uw Dienaar

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:

Nieuwjaarsblog

Yahoo, Joepie, Lang leve het leven, Lang leve eenieder.

Ik ben afgelopen maandag weer goedgekeurd na onderzoeken en scan de week daarvoor. Bizar hoe onzeker zo’n week van afwachten uitpakt. Je denkt gepokt en gemazzeld te zijn maar een week wachten op de uitslag van onderzoeken is tergend en lijkt weken te duren. Maar nu kan ik er weer tegenaan, en hoe!

Er staan prachtige spannende weken voor de boeg, geheel in het teken van de kunsten en de poëzie in het bijzonder.
Volgende week bijvoorbeeld een ode aan de Zuid-Afrikaanse poëzie van o.a. Ingrid Jonker en Antjie Krog. Te weten 25 januari ’s avonds, in het Zuid-Afrika huis aan de Keizersgracht, u bent welkom.
Maar de grootste aandacht gaat uit naar februari, dan gaat de nieuwe voorstelling rond werk van Lucebert in première. Vanaf 2 februari een hele maand in de Roode Bioscoop. Komt dat zien en beleven.
Vol verwachting  klopt ons hart. Beelden en teksten van ongekende zeggingskracht met hiphop en jazz van Mark Nieuwenhuis en beelden van Lucebert/Martijn Grootendorst in de mooiste zaal van Amsterdam.
Uit de biografie van Wim Hazeu over Lucebert blijkt dat Lucebert (als geboren Jordaner/Jordanees) een tijdje als straatzanger heeft opgetreden, samen met de dichter Hans Andreus trouwens. Is dat niet prachtig, zeker gezien mijn verleden als straatzanger, haha.

Trouwens, Antjie Krog  heeft net de Gouden Ganzeveer gewonnen. Gewonnen, wat een raar woord als het over poëzie gaat. Was het maar waar dat je met poëzie een oorlog kunt winnen, dan zou de wereld er een stuk aangenamer uitzien.

Ik hoorde laatst op de radio een half Nederlands half Duitse architect filosoferen over onze wereld. Aanstekelijk en optimistisch sprak hij mit zchwaar Duitsch accent over de rol van de mens op deze aardkloot. Wij zijn tijdelijke gasten op onze aarde maar we gedragen ons als ‘bezitters’. Wat verschaft ons mensen het recht om de aarde leeg te roven van al haar natuurlijke bronnen. Het aardgas uit Groningen bijvoorbeeld. Is dat Gronings eigendom, of Nederlands eigendom? De goede man beweerde dat olie, gas, goud, diamanten et cetera behoren aan de aarde, en gelijk heeft ie. Waar halen we het recht vandaan om al die grondstoffen als koopwaar te verhandelen, Het zou nog wat zijn als we daar zorgvuldig mee zouden omgaan maar grosso modo beroven we de aarde bruut en onterecht van al die fossiele rijkdommen.
Een inspirerende en vormende gedachte die ik volledig ondersteun, dat zorgvuldig omgaan met grondstoffen bedoel ik dan!  Zeer tegen de algemeen geldende praktijk die ons in staat stelt de aarde legitiem en zonder pardon van al haar schoonheid en rijkdom te ontdoen.

Een klein voorbeeld uit onze eigen belevingswereld. We vliegen zonder er veder bij na te denken van hot naar haar. Wetende of wellicht onwetend van het absurde gegeven dat er geen belasting wordt geheven op kerosine, de brandstof voor vliegtuigen. En ook dat die brandstof BTW vrij wordt verhandeld.

Als de wereldleiders de moed zouden hebben om de voor treinreizen wel verschuldigde belasting en BTW ook op vliegtuigbenzine in te voeren dan zal door de duurdere tickets de animo om maar dol en dar te blijven vliegen vanzelf afnemen. En dan zal het nieuwe vliegveld bij Lelystad er nooit komen. Regeren is vooruitzien dacht ik vroeger, helaas blijkt regeren neer te komen op zakken vullen en nationalistisch beschermen van bijvoorbeeld  ‘onze’ trots de KLM.

zakken2
Ok, ik heb boter op mijn hoofd, ik vlieg ook vrij regelmatig naar Ierland. Mea Culpa. Maar ik probeer althans het vliegen binnen de perken te houden.
Ai, slap excuus, ik weet het, en u heeft vast ook excuses, maar toch breek ik hiermee een lans om ook op kleine particuliere schaal ons als gasten te gaan gedragen. De aarde is te mooi om waar te zijn.

Uw Dienaar

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:

De trompettist & het viaduct

Dierbare Vrienden

De winter moet nog beginnen en ik heb het nu al gehad! Als het nou vriest dat het kraakt en de helblauwe hemel knerpt in de lucht, ja dan is de winter een feest maar dat schijnt niet meer te mogen van onze lieve heer.
Vorige week zijn er opnames gemaakt met het NFPO, het New Flint Poetry Orchestra. Geweldige arrangementen van Marko Bonarius en Saskia Meijs en een heel bijzondere rol van celliste Eilidh Martin, vooral bij een gedicht van Gerrit Achterberg.
Maar de meeste dagen zijn gevuld met repetities voor de nieuwe voorstelling rond Lucebert. Enorm inspirerend is voor mij, en ook Wim Meuwissen, het werken met hiphopper Mark Nieuwenhuis. Luceberts teksten krijgen vleugels met deze benadering. Daarenboven speelt Mark ook nog eens geweldig trompet. Het gaat een feestje worden eind december in de Roode Bioscoop.
En dat zijn dan nog try-outs dus maak uw borst maar nat voor de officiële première in februari 2018.
Wim Hazeu, de biograaf van Lucebert komt af en toe langs met informatie over dit project. Zo kwam ik er van de week achter dat Lucebert op twee adressen in Amsterdam mijn buurman zou zijn geweest. Lariekoek en van generlei belang natuurlijk maar toch ook grappig. Als geboren Jordanees heeft Lucebert toch meer voeling met die buurt dan ik vermoedde. Ik ben niet in de Jordaan geboren maar woon er nu al zo’n veertig jaar en voel me er nog steeds uitermate thuis.
Wel hoop ik dat de waanzin op de huizenmarkt niet verder doorzet. Voor nieuwkomers en jonge mensen is het niet meer te doen om aan een betaalbare woning te komen. Sowieso is de overspannen woningmarkt een sta in de weg voor jongelui die aan het begin van hun leven staan.
In mijn tijd kon je nog legaal kraken en zo de paar moeilijke jaren als nieuwkomer op de woningmarkt overbruggen. Nu ben je een misdadiger als je leegstaande kantoorpanden zou kraken. Helaas wordt het er met de huidige regering niet beter op. Het marktmechanisme is gemeengoed geworden zelfs als het gaat om een dak boven je hoofd. En dat is met onze natte winters geen overbodige luxe. Trompettist Mark Nieuwenhuis kom ik bijvoorbeeld regelmatig tegen als ie oefent onder een viaduct in het Westerpark. Ik vind het schitterend om goeie muzikanten te horen oefenen in het park maar voor hen is dat buiten oefenen blijkbaar noodzaak en ze zijn zeker in de winter niet te benijden.achtergrondfoto1_klein
Als ik burgemeester van Amsterdam wordt, en dat zou zo maar kunnen, schaf ik het verbod op kraken stante pede af. Alles staat tegenwoordig in het teken van marktwerking en economische groei. Wanneer staat de politicus op die daar luid en duidelijk stelling tegen neemt? En daar echt een punt van maakt!
Wishful thinking wellicht maar ik blijf het zeggen.
Oh ja, een dingetje moet ik nog kwijt. De discussie over toerisme en de verderfelijke invloed op het welbehagen van ons Amsterdammers. Ten eerste is toerisme al geruime tijd niet meer weg te denken uit ons aller beleving. Ik lees dat bv in de reisverhalen van Slauerhoff uit het begin van de vorige eeuw.  En hebben we zelf geen boter op ons hoofd? Gaan we zelf niet naar Barcelona of Buenos Aires? En hoe zou jij je voelen als je daar met de nek aan wordt gekeken door Spanjaarden of Argentijnen?
Nu ja, geniet maar doe het met mate, daar komt het eigenlijk op neer. En laat je rolkoffer thuis, een hand gedragen valies voldoet nog steeds.
Volgende week (6 & 7 december) reprise van Sal Ek Altyd Wit Wees in de Roode Bioscoop, met Wolter Wierbos, st Glerum en Martijn Grootendorst. Er zijn nog wat kaarten.

Uw Dienaar,

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:
Copyright Theatergroep Flint