Lenteblog 21 maart 2018

Dierbare Vrienden,

Wat zou ik nu graag echt een lentegevoel hebben, en ik ben vast niet de enige.
Maar ja, er sneuvelen zoveel dichters de laatste tijd, veel te veel. Afgelopen weekend F. Starik en vorige maand Menno Wigman. Waar gaat dat heen?

Zeuren over kou in de lucht heeft nu geen zin. Enige troost vind ik in de gedachte dat Wigman en Starik elkaar ergens ontmoeten en het glas heffen. En nog een en nog een en nog een. Wie weet komt Maarten van Roozendaal ook even aanschuiven. En Willem de Neef mijn grote vriend die er ook al weer zo lang niet is. Ik heb drie/vier jaar geleden, potverdomme ik weet niet meer hoe lang Maarten alweer dood is, nu ja, in die periode heb ik een gedicht I.M. Maarten van Roozendaal (van Menno Wigman) op muziek gezet. Eigenlijk nooit officieel gezongen. Dat wordt dan nu maar eens tijd. Wellicht doe ik dat volgende week woensdag de 28ste als het NFPO, het New Flint Poetry Orchestra, speelt in de Roode Bioscoop.

Van de week zag ik op de televisie dat de “beste” Nederlandstalige liedjes geëerd worden. Prima prima maar waarom zit van Roozendaal daar niet bij? By far de beste Nederlandse zanger/liedjesschrijver van de laatste 50 jaar. Of zijn die liederen te lang voor ‘moderne’ tv programma’s?

Vrijdag wordt F. Starik begraven op Sinte Barbara in het Westerpark. Zal me over mijn aarzeling heen zetten en hem toch een laatste groet brengen. Misschien wel in hardloop-outfit!

Sowieso loop ik (on)regelmatig over deze begraafplaats, ik vind het de fijnste in Amsterdam, vooral ook omdat kunstenaars, criminelen, familie en hoogwaardigheidsbekleders daar in vreedzame harmonie naast elkaar rusten. En natuurlijk ook vanwege de betrokkenheid van Starik bij de doden die geen familie of vrienden hadden en die hij bij hun eenzame uitvaart bijstond, in dichterlijke vorm althans. Kent u trouwens het gedicht “De Lente en de Dood” (gaan samen) van Gerrit Achterberg. Helaas toepasselijk dezer dagen.

Ik verlang naar het winterkoninkjes dat met mijn haar een nest bouwt in de tuin, ik verlang naar de vrienden die er niet meer zijn, ik verlang naar rust in mijn kop, ik verlang naar warmte in de lucht, ik verlang ook naar de schoonheid in een tekening, schilderij of gedicht. Maar het meest verlang ik naar troost in deze barre dagen.

Uw Dienaar
Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:

Winterblog 1 maart 2018

Dierbare vrienden,

Het is een mooie dag, de wind giert door de straten, de grachten raken bedekt met ijs, ik ben genezen van de griep en er verscheen vandaag een wonderschone recensie over onze Lucebertvoorstelling van de afgelopen maand. In de Groene Amsterdammer.
En morgen komt er een nieuwe aflevering van www.annaendebeestenband.nl op de site. We zijn op de helft met online publiceren. Veel mensen, zowel kinderen als ouderen willen graag het boek mee naar bed nemen om te lezen maar het is nog geen boek! Komende weken gaan we alsnog zoeken naar een mogelijkheid om het boek ook werkelijk tastbaar en voelbaar te maken. Op papier. Heeft u suggesties, dan zijn die van harte welkom. En vergeet niet uw vrienden en kennissen van dit avontuurlijke en rijkelijk geïllustreerde verhaal op de hoogte te brengen. Eigenlijk willen we dat iedereen het leest en daar kunt u bij helpen.
Voor ons is de nawinter een zegen, eindelijk weer eens strenge vorst en bevroren grachten, meren en slootjes. Helaas voor onze prachtige ijsvogels een ramp. De overlevers moeten in de lente aan de slag om de gesneuvelde makkers te vervangen door nieuwe aanwas. Ook winterkoninkjes hebben flink te lijden. What’s in a name!
Schaatsen uit het vet.
Ik las vanochtend dat twee van onze olympische medaillewinnaars direct uit het vliegtuig het Nederlandse natuurijs zijn opgestapt. Dat is de ware spirit.
Och, wat moet ik dezer dagen denken aan die legendarische winter van 1963. Ik was toen een zeer kleine jongen maar heb toen wel schaatsen geleerd, ook in barre omstandigheden. Maar wat een genot, ik denk er nog vaak aan terug. Elke dag minimaal drie keer op bevroren water, geweldig. Helaas lukt me dat nu nog nauwelijks meer, dat schaatsen, al blijft het kriebelen. Als er al ijs ligt  moet ik me noodgedwongen beperken tot korte tochten over de grachten.
Een keer heb me in het verleden gewaagd aan een lange tocht door de Eilandspolder, bij De Rijp. Geweldige polder trouwens en prachtige sloten en meren om overheen te dansen. Ik heb zelfs de stempels bewaard, het bewijs dat ik 40 kilometer heb volbracht. Alleen is die stempelkaart kwijt. Oh wat een spijt, maar de herinnering blijft!
Ik herinner me plots de wederwaardigheden van een bevriend chirurg die de laatste Elfstedentochten heeft volbracht. Na de laatste tocht liet hij zich vol trots met het bemachtigde Elfstedenkruisje op zijn afdeling fêteren. In de euforie raakte het kruisje kwijt. Ach en wee natuurlijk. En dat kan ik me voorstellen na 200 kilometer zwoegen, zweten en zwieren. Met man en macht heeft men toen de waszakken in de kelder van het VU omgeploegd en Goddank is het kruisje teruggevonden. Eind goed al goed!
Aanstaande zondag reis ik met Joerie de Graaf af naar Zeeland, Ellisdiek om precies te zijn. Daar gaan we om 14.30u Nescio tot leven brengen. Zijn er nog liefhebbers in Zeeland? Nescio was een fervent Zeelandliefhebber, evenals Bavink en de Japie Uitvreter.
U kunt zich met de arrenslede of per schaats vervoegen in Ellewoutsdijk, daar staat het kerkje van Ellesdiek.
Wie weet tot zondag en anders zie ik u volgende week in Ierland, ik ga een kleine week om de lente voor te bereiden, wilde bloemen zaaien en nieuwe bomen planten. En kijken of mijn Vogelpaleis onderdak biedt aan bv winterkoninkjes.

Hartelijks,
Uw Dienaar

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:

Nieuwjaarsblog

Yahoo, Joepie, Lang leve het leven, Lang leve eenieder.

Ik ben afgelopen maandag weer goedgekeurd na onderzoeken en scan de week daarvoor. Bizar hoe onzeker zo’n week van afwachten uitpakt. Je denkt gepokt en gemazzeld te zijn maar een week wachten op de uitslag van onderzoeken is tergend en lijkt weken te duren. Maar nu kan ik er weer tegenaan, en hoe!

Er staan prachtige spannende weken voor de boeg, geheel in het teken van de kunsten en de poëzie in het bijzonder.
Volgende week bijvoorbeeld een ode aan de Zuid-Afrikaanse poëzie van o.a. Ingrid Jonker en Antjie Krog. Te weten 25 januari ’s avonds, in het Zuid-Afrika huis aan de Keizersgracht, u bent welkom.
Maar de grootste aandacht gaat uit naar februari, dan gaat de nieuwe voorstelling rond werk van Lucebert in première. Vanaf 2 februari een hele maand in de Roode Bioscoop. Komt dat zien en beleven.
Vol verwachting  klopt ons hart. Beelden en teksten van ongekende zeggingskracht met hiphop en jazz van Mark Nieuwenhuis en beelden van Lucebert/Martijn Grootendorst in de mooiste zaal van Amsterdam.
Uit de biografie van Wim Hazeu over Lucebert blijkt dat Lucebert (als geboren Jordaner/Jordanees) een tijdje als straatzanger heeft opgetreden, samen met de dichter Hans Andreus trouwens. Is dat niet prachtig, zeker gezien mijn verleden als straatzanger, haha.

Trouwens, Antjie Krog  heeft net de Gouden Ganzeveer gewonnen. Gewonnen, wat een raar woord als het over poëzie gaat. Was het maar waar dat je met poëzie een oorlog kunt winnen, dan zou de wereld er een stuk aangenamer uitzien.

Ik hoorde laatst op de radio een half Nederlands half Duitse architect filosoferen over onze wereld. Aanstekelijk en optimistisch sprak hij mit zchwaar Duitsch accent over de rol van de mens op deze aardkloot. Wij zijn tijdelijke gasten op onze aarde maar we gedragen ons als ‘bezitters’. Wat verschaft ons mensen het recht om de aarde leeg te roven van al haar natuurlijke bronnen. Het aardgas uit Groningen bijvoorbeeld. Is dat Gronings eigendom, of Nederlands eigendom? De goede man beweerde dat olie, gas, goud, diamanten et cetera behoren aan de aarde, en gelijk heeft ie. Waar halen we het recht vandaan om al die grondstoffen als koopwaar te verhandelen, Het zou nog wat zijn als we daar zorgvuldig mee zouden omgaan maar grosso modo beroven we de aarde bruut en onterecht van al die fossiele rijkdommen.
Een inspirerende en vormende gedachte die ik volledig ondersteun, dat zorgvuldig omgaan met grondstoffen bedoel ik dan!  Zeer tegen de algemeen geldende praktijk die ons in staat stelt de aarde legitiem en zonder pardon van al haar schoonheid en rijkdom te ontdoen.

Een klein voorbeeld uit onze eigen belevingswereld. We vliegen zonder er veder bij na te denken van hot naar haar. Wetende of wellicht onwetend van het absurde gegeven dat er geen belasting wordt geheven op kerosine, de brandstof voor vliegtuigen. En ook dat die brandstof BTW vrij wordt verhandeld.

Als de wereldleiders de moed zouden hebben om de voor treinreizen wel verschuldigde belasting en BTW ook op vliegtuigbenzine in te voeren dan zal door de duurdere tickets de animo om maar dol en dar te blijven vliegen vanzelf afnemen. En dan zal het nieuwe vliegveld bij Lelystad er nooit komen. Regeren is vooruitzien dacht ik vroeger, helaas blijkt regeren neer te komen op zakken vullen en nationalistisch beschermen van bijvoorbeeld  ‘onze’ trots de KLM.

zakken2
Ok, ik heb boter op mijn hoofd, ik vlieg ook vrij regelmatig naar Ierland. Mea Culpa. Maar ik probeer althans het vliegen binnen de perken te houden.
Ai, slap excuus, ik weet het, en u heeft vast ook excuses, maar toch breek ik hiermee een lans om ook op kleine particuliere schaal ons als gasten te gaan gedragen. De aarde is te mooi om waar te zijn.

Uw Dienaar

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:
Copyright Theatergroep Flint