Het baardmannetje en het vogelpaleis

Dierbare Vrienden,

Het zit er bijna op met VICTORIA en dat is jammer want we hebben veel lol en wij niet alleen. Steeds veel publiek en de meeste toeschouwers zeer enthousiast. Het begin was ongelukkig met een uitgestelde première vanwege mijn halsstarrige rug. Maar sindsdien is het volle kracht vooruit gegaan. Fijn hoor als je iets nieuws bedenkt en het klopt. Afgelopen weekend op het Limburg Festival in Beegden gespeeld. Tot onze grote vreugde beide voorstellingen uitverkocht. En dan te bedenken dat Flint de laatste jaren nauwelijks in Limburg heeft gespeeld. Dat Limburg Festival bestaat al 35 jaar, dat zal de reden zijn dat er zoveel mensen op VICTORIA zijn afgekomen.
Ik ben u trouwens nog het vervolg op de avonturen met de Volvo verschuldigd. De koppeling bleek totaal versleten. Hoe kan dat toch na zestig jaar, haha. Het gaat me wel wat centjes kosten maar die wagen is onvervangbaar en ik ben er enorm aan gehecht, dus dat moet dan maar. De garagisten die er aan werken zijn super gemotiveerd en maken de onderdelen die niet meer te krijgen zijn zelf. Ik had de kapotte wagen voor mijn vakantie noodgedwongen geparkeerd in de polder. Ik ben gestopt bij de eerste de beste boerderij toen het echt niet meer ging en de boerenfamilie daar was heel hartelijk. Ze hadden veel commentaar van buren en boeren gekregen op de Volvo, haha, zoiets zie je niet alle dagen.
Nu maar duimen dat de monteurs hem weer aan de praat krijgen en misschien staat ie as vrijdag alweer op de boerderij bij vriend Arno in Schalkhaar.

Foto-Zomertour
Mijn vakantie in Ierland was top. Na een paar miezerige en frisse dagen schoot de temperatuur omhoog en werd het genieten. Ik heb een vogelpaleis gebouwd met twee verdiepingen, badkamer, eetkamer, douche en dakterras! Ondanks de zomer met toch voedsel in overvloed kwamen er al gauw vinken snoepen van het voer. En dan zit je vergenoegd te koekeloeren bij het ontbijt. Een waar genot en u weet inmiddels dat ik een baardmannetje ben (zonder baard!). Ben wel enorm boos geworden op buurman Jimmie die ongevraagd mijn heg aan de weg heeft gesnoeid. Ik had haar zelf al teruggesnoeid met de hand en was daar zeer content mee. Ze stond vol in bloei en tientallen bijen, hommels en vlinders zoemden er dagelijks vrolijk op los. En toen is er met een monsterlijk apparaat op in gebeukt. Een zwaar gewonde en gehavende heg is alles wat resteert. Jimmie dacht me een plezier te doen met die machinale amputatie maar ik was woedend en hopelijk begrijpt ie nu dat daar de komende jaren niet meer machinaal gesnoeid mag worden. Probleem is dat Jimmie en veel, zo niet alle, boeren in de omtrek volkomen respectloos omgaan met de natuur. Ze halen zoveel mogelijk uit de natuur wat erin zit en verder geen gezeik. Bloemen en bomen voor het plezier of zoals in mijn geval ook voor de vogels, mijn kleinkinderen en de wereld in het algemeen wordt als dwaas bestempeld. Grrrr, ik word weer woest als ik eraan denk!
Het laatste weekend in Ierland zat vol verrassingen. Onze vrienden uit Cappa, County Clare, hebben we ontmoet in Killarney. Na zeven jaar was dat een emotioneel en warm weerzien. Ooit ontmoet tijdens onze eerste reis met de woonwagen en vrienden geworden. En nu kwamen ze met hartverwarmende cadeaux en ontboezemingen over de inspiratie die ze uit mijn/onze manier van leven halen.
Jamie herinnerde zich nog dat ik 15 jaar geleden zijn strandbal had gered. We waren bij de monding van de Shannon (BEAL) aan een strandje en de bal woei in het water van de Shannon die bij Cappa de Oceaan kust. Toen de bal steeds verder van de kust werd geblazen heb ik mij in een oogwenk ontkleed en ben het water in gedoken om de bal te pakken te krijgen. Dat was nog flink zwemmen maar het is me gelukt en daar is ie me nog steeds dankbaar voor.
Jaja, dat schept een band, zeker omdat ik die reddingsactie poedelnaakt heb volbracht. Jamie is inmiddels 19 en prettig eigenwijs net als de hele familie Prendeville. En ja dat is een Ierse naam!
Hopelijk kan ik in oktober nog een weekje derwaarts om mijn landgoed winterklaar te maken. Volgend voorjaar ga ik  wilde bloemen inzaaien tussen de bomen van mijn jungle. Ik hou u op de hoogte en wellicht zie ik u 1 of 3 september in Schalkhaar bij de laatste voorstellingen van VICTORIA dit seizoen.

Uw Dienaar,

Felix Strategier

 

Volg ons en vind ons leuk:

Grachtengordelkleinkunstenaardier

Dierbare Vrienden,

De zomer loopt op zijn eind, er ruist zelfs af en toe een herfstig windje door de bomen. Best wel prettig eigenlijk, ik hou van de wisseling der seizoenen. Zou niet kunnen aarden in een altijd eender klimaat. Zoals Curaçao. Daar zijn we twee jaar geleden geweest met een voorstelling naar het werk van Tip Marugg. Voor een week, of misschien zelfs maand, is de constante warmte heel fijn -al is het slapen in die hitte ingewikkeld- maar dan heb ik het wel gehad. Geef mij maar de seizoenen met hun heerlijke afwisseling.
Vakantie verhalen, haha, daar is het nu de tijd voor. Even over Curaçao nog maar. Toen we daar waren gingen we geregeld een duik nemen in de Oceaan. Maar je knapt er niet echt van op want het water is gewoon warm en dus nauwelijks verkoelend. Toch fijn om te zwemmen, ik ben ten slotte eigenlijk een waterdier. Wat je op Curaçao vaak tegenkwam waren jonge stelletjes die daar super romantisch trouwen op zo’n maagdelijk wit strand. Of in een maagdelijk witte tent die fladdert in de zoele wind. Tegelijkertijd heeft het ook iets treurigs. Je weet dat zo’n huwelijk niet lang stand houdt, statistisch gezien, en dan al die moeite om daar naartoe te vliegen met familie en vrienden. Bovendien schijnt het gebruikelijk om je dan als genodigde ook nog eens te verkleden in allemaal identieke pakken, de heren bv allemaal Oranje-pakken. Geen gezicht en eigenlijk bijzonder koddig en een beetje treurig ook wel. Zoals de gekte tijdens WK’s of EK’s met voetballen. Mensen voelen zich blijkbaar comfortabel als ze allemaal hetzelfde aan hebben.

ceremonietafel980x375

We zijn kuddedieren en dat zullen we weten ook. Zo heb je de zondagse motorrijders. Prima om op een zonnige dag lekker over de dijk van Edam naar Hoorn te tuffen maar waarom altijd in een colonne van veertig motoren? Of meer! Ben ik dan geen kuddedier?Haha, daarop blijf ik het antwoord schuldig, en u? Van de week bedacht ik waarom poëzie zo’n grote rol speelt in mijn leven. Alleen al omdat poëzie een elitaire kunstvorm is? Haha,  dat ik ben. Nee, serieus, poëzie stelt vragen en roept beelden op die onverklaarbaar zijn, die verwondering opwekken, die je aan het denken zetten. Ik kom zelfs na jaren nog steeds op verassende denkbeelden als ik een gedicht herlees of herzing. Ineens ‘begrijp’ ik dan een tekst. Nou ja, poëzie is voor mij in elk geval een kunstvorm die enorm inspireert.

Zoals een goed geschreven ‘smartlap’ dat trouwens ook doet.
Kijk maar eens goed naar de tekst van ‘Ketelbinkie’, echt een prachtig en met een mooi droevig verhaal. Dat is ook een soort poëzie maar dan wel begrijpbaar na eerste lezing.
Ach, ik ben in een poëtische stemming, denkend aan al de leuke projecten die op de rol staan.
Als eerste met het net opgerichte NFPO, het New Flint Poetry Orchestra. Eind september drie dagen in de Roode Bioscoop (laboratorium)
Dan eind december het lang verwachte Lucebert programma en tussendoor Sal Ek Altyd Wit Wees. Yes, we gaan ervoor.
Maar eerst de komende weekenden VICTORIA, de bejubelde voorstelling op locatie. Dit weekend in Limburg en volgend weekend in Schalkhaar bij Deventer.

IK kijk er nar uit, U ook?

Uw Dienaar,

Felix Strategier

 

Volg ons en vind ons leuk:

De politie & de Ark van Noach

Dierbare vrienden,

De zomer staat in bloei en de bomen groeien tot aan de hemel. De laatste voorstellingen in de Purmer zijn bijzonder geweest, de hele serie trouwens. VICTORIA heeft gezegevierd, haha. Het was superfijn om te spelen voor uitverkochte zalen/boerderijen en we zien alweer uit naar eind augustus en begin september voor de laatste van deze zomer. In Limburg en bij Deventer. Op deze site vindt u de exacte locaties en tijden.
Zondag 23 juli de boel opgeruimd in de Purmer na een laatste grandioze finale met een maaltijd voor alle betrokkenen als afsluiting.
Maar nu begint het. De Volvo, alias mijn rijdende hotel, moest nog naar Deventer. Maandagochtend de zaak uit de modder vlot getrokken met hulp van de gigantische Trekker van Dirk en op naar Deventer.
Eerst Henk de boekhandelaar opgepikt in Warder en dan over de snelweg naar
Enkhuizen. Alleen werd het tempo steeds trager en begon de motor vervaarlijk te ruiken. Onraad, dus bij Enkhuizen langs de kant van de weg bellen met bevriende mecaniciens. Je moet de ANWB bellen was hun advies.  Maar die wilden niet komen kijken, de oplichters. Dan maar verder sukkelen en hopen dat we Deventer halen. Op de dijk naar Lelystad ging het tempo er nog meer uit, boze automobilisten belden de politie en die kwam natuurlijk voor de gevaarlijke crimineel die ik ben. De politie was  heel begripvol en hebben me met zwaailicht begeleid naar het eind van de dijk. Maar nog steeds was de Volvo niet vooruit te branden. Ook bijsteppen hielp niet! Uiteindelijk in Dronten onderdak gevonden bij een vriendelijke boer, daar mag ie tot half augustus staan en dan moet ie op een oplader naar een garage om de koppeling te repareren, tis niet anders.

180362_tta_pim_rc_politie
Het boerengezin telde ook een dochter die helemaal smolt bij de aanblik van mijn “Pipowagen”. Ik heb ze de sleutel gegeven zodat de kinderen in de wagen kunnen spelen, vakantie op de eigen boerderij, haha. Dan gedrieën naar Elburg om een hapje te eten, het was inmiddels 20.00u geworden! In de haven van Elburg stond ineens Hein voor mijn neus, hij had pech met zijn vrachtwagen. Haha. Dus het werd toch nog reuze prettig eten in de plaatselijke herberg pal tegenover de Ark van Noach.  Wat er ook moge gebeuren, wij zaten safe bij dat bakbeest al ruikt ie wel erg naar zware zwartekerkmeuk! Knielen op een bed violen zal ik maar zeggen.
Al met al weer een avontuur met onverwacht schone en lelijke kanten. En zo bijzonder dat we net een voorstelling over nukkige boeren hebben gespeeld die toch een gouden hart blijken te hebben. Ach alle pessimistische verhalen over deze wereld in de media smelten als je op zo’n dag ook weer hartelijke gastvrije mensen(boeren) ontmoet.
Ik bekijk de mensheid sedert deze zomer niet meer zo somber en negatief, de vriendelijkheid en gastvrijheid die we afgelopen tijd hebben meegemaakt kent geen grenzen.
Lang de wereld van positivisme en gastvrije medeburgers. Dat mag ook wel eens gezegd.
Nu vertrek ik naar Ierland en hoop u allen in goede gezondheid weer te treffen in het volgende seizoen.
Ik wens u een stralende zomer.

Uw Dienaar

Felix Strategier

 

Volg ons en vind ons leuk:
Copyright Theatergroep Flint