Grachtengordelkleinkunstenaardier

Dierbare Vrienden,

De zomer loopt op zijn eind, er ruist zelfs af en toe een herfstig windje door de bomen. Best wel prettig eigenlijk, ik hou van de wisseling der seizoenen. Zou niet kunnen aarden in een altijd eender klimaat. Zoals Curaçao. Daar zijn we twee jaar geleden geweest met een voorstelling naar het werk van Tip Marugg. Voor een week, of misschien zelfs maand, is de constante warmte heel fijn -al is het slapen in die hitte ingewikkeld- maar dan heb ik het wel gehad. Geef mij maar de seizoenen met hun heerlijke afwisseling.
Vakantie verhalen, haha, daar is het nu de tijd voor. Even over Curaçao nog maar. Toen we daar waren gingen we geregeld een duik nemen in de Oceaan. Maar je knapt er niet echt van op want het water is gewoon warm en dus nauwelijks verkoelend. Toch fijn om te zwemmen, ik ben ten slotte eigenlijk een waterdier. Wat je op Curaçao vaak tegenkwam waren jonge stelletjes die daar super romantisch trouwen op zo’n maagdelijk wit strand. Of in een maagdelijk witte tent die fladdert in de zoele wind. Tegelijkertijd heeft het ook iets treurigs. Je weet dat zo’n huwelijk niet lang stand houdt, statistisch gezien, en dan al die moeite om daar naartoe te vliegen met familie en vrienden. Bovendien schijnt het gebruikelijk om je dan als genodigde ook nog eens te verkleden in allemaal identieke pakken, de heren bv allemaal Oranje-pakken. Geen gezicht en eigenlijk bijzonder koddig en een beetje treurig ook wel. Zoals de gekte tijdens WK’s of EK’s met voetballen. Mensen voelen zich blijkbaar comfortabel als ze allemaal hetzelfde aan hebben.

ceremonietafel980x375

We zijn kuddedieren en dat zullen we weten ook. Zo heb je de zondagse motorrijders. Prima om op een zonnige dag lekker over de dijk van Edam naar Hoorn te tuffen maar waarom altijd in een colonne van veertig motoren? Of meer! Ben ik dan geen kuddedier?Haha, daarop blijf ik het antwoord schuldig, en u? Van de week bedacht ik waarom poëzie zo’n grote rol speelt in mijn leven. Alleen al omdat poëzie een elitaire kunstvorm is? Haha,  dat ik ben. Nee, serieus, poëzie stelt vragen en roept beelden op die onverklaarbaar zijn, die verwondering opwekken, die je aan het denken zetten. Ik kom zelfs na jaren nog steeds op verassende denkbeelden als ik een gedicht herlees of herzing. Ineens ‘begrijp’ ik dan een tekst. Nou ja, poëzie is voor mij in elk geval een kunstvorm die enorm inspireert.

Zoals een goed geschreven ‘smartlap’ dat trouwens ook doet.
Kijk maar eens goed naar de tekst van ‘Ketelbinkie’, echt een prachtig en met een mooi droevig verhaal. Dat is ook een soort poëzie maar dan wel begrijpbaar na eerste lezing.
Ach, ik ben in een poëtische stemming, denkend aan al de leuke projecten die op de rol staan.
Als eerste met het net opgerichte NFPO, het New Flint Poetry Orchestra. Eind september drie dagen in de Roode Bioscoop (laboratorium)
Dan eind december het lang verwachte Lucebert programma en tussendoor Sal Ek Altyd Wit Wees. Yes, we gaan ervoor.
Maar eerst de komende weekenden VICTORIA, de bejubelde voorstelling op locatie. Dit weekend in Limburg en volgend weekend in Schalkhaar bij Deventer.

IK kijk er nar uit, U ook?

Uw Dienaar,

Felix Strategier

 

Volg ons en vind ons leuk:

De politie & de Ark van Noach

Dierbare vrienden,

De zomer staat in bloei en de bomen groeien tot aan de hemel. De laatste voorstellingen in de Purmer zijn bijzonder geweest, de hele serie trouwens. VICTORIA heeft gezegevierd, haha. Het was superfijn om te spelen voor uitverkochte zalen/boerderijen en we zien alweer uit naar eind augustus en begin september voor de laatste van deze zomer. In Limburg en bij Deventer. Op deze site vindt u de exacte locaties en tijden.
Zondag 23 juli de boel opgeruimd in de Purmer na een laatste grandioze finale met een maaltijd voor alle betrokkenen als afsluiting.
Maar nu begint het. De Volvo, alias mijn rijdende hotel, moest nog naar Deventer. Maandagochtend de zaak uit de modder vlot getrokken met hulp van de gigantische Trekker van Dirk en op naar Deventer.
Eerst Henk de boekhandelaar opgepikt in Warder en dan over de snelweg naar
Enkhuizen. Alleen werd het tempo steeds trager en begon de motor vervaarlijk te ruiken. Onraad, dus bij Enkhuizen langs de kant van de weg bellen met bevriende mecaniciens. Je moet de ANWB bellen was hun advies.  Maar die wilden niet komen kijken, de oplichters. Dan maar verder sukkelen en hopen dat we Deventer halen. Op de dijk naar Lelystad ging het tempo er nog meer uit, boze automobilisten belden de politie en die kwam natuurlijk voor de gevaarlijke crimineel die ik ben. De politie was  heel begripvol en hebben me met zwaailicht begeleid naar het eind van de dijk. Maar nog steeds was de Volvo niet vooruit te branden. Ook bijsteppen hielp niet! Uiteindelijk in Dronten onderdak gevonden bij een vriendelijke boer, daar mag ie tot half augustus staan en dan moet ie op een oplader naar een garage om de koppeling te repareren, tis niet anders.

180362_tta_pim_rc_politie
Het boerengezin telde ook een dochter die helemaal smolt bij de aanblik van mijn “Pipowagen”. Ik heb ze de sleutel gegeven zodat de kinderen in de wagen kunnen spelen, vakantie op de eigen boerderij, haha. Dan gedrieën naar Elburg om een hapje te eten, het was inmiddels 20.00u geworden! In de haven van Elburg stond ineens Hein voor mijn neus, hij had pech met zijn vrachtwagen. Haha. Dus het werd toch nog reuze prettig eten in de plaatselijke herberg pal tegenover de Ark van Noach.  Wat er ook moge gebeuren, wij zaten safe bij dat bakbeest al ruikt ie wel erg naar zware zwartekerkmeuk! Knielen op een bed violen zal ik maar zeggen.
Al met al weer een avontuur met onverwacht schone en lelijke kanten. En zo bijzonder dat we net een voorstelling over nukkige boeren hebben gespeeld die toch een gouden hart blijken te hebben. Ach alle pessimistische verhalen over deze wereld in de media smelten als je op zo’n dag ook weer hartelijke gastvrije mensen(boeren) ontmoet.
Ik bekijk de mensheid sedert deze zomer niet meer zo somber en negatief, de vriendelijkheid en gastvrijheid die we afgelopen tijd hebben meegemaakt kent geen grenzen.
Lang de wereld van positivisme en gastvrije medeburgers. Dat mag ook wel eens gezegd.
Nu vertrek ik naar Ierland en hoop u allen in goede gezondheid weer te treffen in het volgende seizoen.
Ik wens u een stralende zomer.

Uw Dienaar

Felix Strategier

 

Volg ons en vind ons leuk:

Tubblog

Dierbare vrienden,

Afgelopen vrijdag heb ik voor het eerst van mijn leven in een hottub gezeten, wel 30 minuten, en nu is mijn rugpijn zo goed als verdwenen! Lang leve de hottub. Als u niet weet wat dat is, schets ik u de ingrediënten. Een grote ronde teil met een houtkachel om water te verwarmen, veel water dus om die teil te vullen en een of meerdere lichamen die zich in die ton laten zakken. De bewoners van de boerderij in de Purmer hebben zo’n apparaat gebouwd  en mij uitgenodigd om daar gebruik van te maken. Boyd, de eigenaar van de stolpboerderij is een ware pyromaan. Niet alleen de hottub wordt dag en nacht met hout gevoed, ook een enorme zelfgebouwde buitenkachel staat voortdurend in vuur en vlam. Op een regenachtige dag zoals gisteren is dat fijn toeven voor ons en ons publiek.
Het is zo geweldig spelen met volle zalen en een fijne voorstelling en ook al is dat niet voor het eerst, haha, toch voelt het weldadig aan.
Zaterdag ben ik in de buurt van Purmerboerderij gaan hardlopen. Onder de rook van Amsterdam is het net of de tijd heeft stil gestaan. Landelijke wegeltjes, rustieke boerenplaatsen, slordig geplaatste merkwaardige objecten in de wei, zoals een wit geverfde tractor boven een sloot, en een boerenerf barstensvol met tuinkabouters, Nijntjes, Smurfen en vele andere figuren die zo zijn weggelopen uit een derderangs pretpark. d5c0c692-b582-4698-909a-8bb871c17352En natuurlijk verderop het Purmerendse bos. Een jong bos met veel populieren want die groeien snel en tussendoor de veel langzamer groeiende beuken en eiken. Wat vooral opvalt is de veelheid aan omgevallen populieren die de boswachter(s) lekker laten liggen  wegrotten. Geeft een prettig gevoel van rommeligheid zo’n niet aangeharkt bos al is het natuurlijk wel aangelegd. Dit soort bos vind je veel in de relatief jonge polders die ons land rijk is. Daarbij opgeteld de schier oneindige weidsheid van het polderlandschap als je uit zo’n bos loopt of fietst en voilà, het landschap dat mij bekoort.
Ik verlang alweer naar mijn eigenste bos in Ierland. Daar ga ik over twee weken weer naar toe. Laatste keer in april was mijn grote trots de witte fuchsia’s die na jarenlang stekken eindelijk leken aan te slaan. Straks zien of dat ook echt blijvend is. Het taaie gras groeit daar zo enorm hard dat elk stekje binnen de kortste keren is overwoekerd. Omdat ik bij elke klein stekje een paal in de grond steek kan ik meestal wel ontdekken of zo’n nieuwe stek wortel heeft geschoten. Zoals in april toen ik na lang zoeken de twintig centimeter kleine kastanjeboom ontdekte die ik in de herfst had uitgezet. Het was de stek die mijn kleindochter op school had laten ontkiemen uit een kastanje.
Veel van de bomen die ik heb geplant hebben de naam van een vriend of vriendin. Haha, dat doe ik sowieso graag, voorwerpen, dieren en bomen een menselijke naam geven. Zo ook de figuren uit het kinderboek dat wellicht deze zomer online gaat. Hou dat in de gaten beste vrienden, het gaat groots worden.
Trouwens , er zijn nog een paar kaarten beschikbaar voor de laatste voorstellingen komend weekend in de Purmer, wees er dus snel bij.

Tot snel lieve vrienden,
Uw Dienaar,

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:
Copyright Theatergroep Flint