Archief

juli 2017

Tubblog

Dierbare vrienden,

Afgelopen vrijdag heb ik voor het eerst van mijn leven in een hottub gezeten, wel 30 minuten, en nu is mijn rugpijn zo goed als verdwenen! Lang leve de hottub. Als u niet weet wat dat is, schets ik u de ingrediënten. Een grote ronde teil met een houtkachel om water te verwarmen, veel water dus om die teil te vullen en een of meerdere lichamen die zich in die ton laten zakken. De bewoners van de boerderij in de Purmer hebben zo’n apparaat gebouwd  en mij uitgenodigd om daar gebruik van te maken. Boyd, de eigenaar van de stolpboerderij is een ware pyromaan. Niet alleen de hottub wordt dag en nacht met hout gevoed, ook een enorme zelfgebouwde buitenkachel staat voortdurend in vuur en vlam. Op een regenachtige dag zoals gisteren is dat fijn toeven voor ons en ons publiek.
Het is zo geweldig spelen met volle zalen en een fijne voorstelling en ook al is dat niet voor het eerst, haha, toch voelt het weldadig aan.
Zaterdag ben ik in de buurt van Purmerboerderij gaan hardlopen. Onder de rook van Amsterdam is het net of de tijd heeft stil gestaan. Landelijke wegeltjes, rustieke boerenplaatsen, slordig geplaatste merkwaardige objecten in de wei, zoals een wit geverfde tractor boven een sloot, en een boerenerf barstensvol met tuinkabouters, Nijntjes, Smurfen en vele andere figuren die zo zijn weggelopen uit een derderangs pretpark. d5c0c692-b582-4698-909a-8bb871c17352En natuurlijk verderop het Purmerendse bos. Een jong bos met veel populieren want die groeien snel en tussendoor de veel langzamer groeiende beuken en eiken. Wat vooral opvalt is de veelheid aan omgevallen populieren die de boswachter(s) lekker laten liggen  wegrotten. Geeft een prettig gevoel van rommeligheid zo’n niet aangeharkt bos al is het natuurlijk wel aangelegd. Dit soort bos vind je veel in de relatief jonge polders die ons land rijk is. Daarbij opgeteld de schier oneindige weidsheid van het polderlandschap als je uit zo’n bos loopt of fietst en voilà, het landschap dat mij bekoort.
Ik verlang alweer naar mijn eigenste bos in Ierland. Daar ga ik over twee weken weer naar toe. Laatste keer in april was mijn grote trots de witte fuchsia’s die na jarenlang stekken eindelijk leken aan te slaan. Straks zien of dat ook echt blijvend is. Het taaie gras groeit daar zo enorm hard dat elk stekje binnen de kortste keren is overwoekerd. Omdat ik bij elke klein stekje een paal in de grond steek kan ik meestal wel ontdekken of zo’n nieuwe stek wortel heeft geschoten. Zoals in april toen ik na lang zoeken de twintig centimeter kleine kastanjeboom ontdekte die ik in de herfst had uitgezet. Het was de stek die mijn kleindochter op school had laten ontkiemen uit een kastanje.
Veel van de bomen die ik heb geplant hebben de naam van een vriend of vriendin. Haha, dat doe ik sowieso graag, voorwerpen, dieren en bomen een menselijke naam geven. Zo ook de figuren uit het kinderboek dat wellicht deze zomer online gaat. Hou dat in de gaten beste vrienden, het gaat groots worden.
Trouwens , er zijn nog een paar kaarten beschikbaar voor de laatste voorstellingen komend weekend in de Purmer, wees er dus snel bij.

Tot snel lieve vrienden,
Uw Dienaar,

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:

Bommen & granaten

Dierbare Vrienden

Op de geweldige nieuwe locatie in de Purmer zijn we afgelopen week neergestreken met VICTORIA. En zeer hartelijk ontvangen door de eigenaren, Karin en Boyd. Mensch, wat zijn er toch een hoop fantastische mensen op deze wereld, behulpzaam en gastvrij. Wat zou het fijn zijn als  de krantenkoppen deze zomer eens gevuld worden met optimistische berichten over alle schoonheid en gastvrijheid die een mens tegenkomt op deze aardkloot.
Veel van ons publiek komt rechtstreeks op de fiets, sommigen uit de buurt, Monnikendam en omstreken, en ook vele uit Amsterdam. En als het dan laat en gezellig wordt en de drank zijn werk heeft gedaan, is er altijd wel iemand met een auto waar deze mensen mee terug worden vervoerd naar Amsterdam.
Weer positief nieuws, haha!
Gisterochtend sloeg de schrik me even om het hart toen mijn woonwagen werd omringd door sluipschutters met ratelende machinegeweren! Toen ik goed en wel wakker was en de militairen nog eens goed bekeek viel het kwartje. Het formaat van deze paramilitairen was opmerkelijk klein. De zoon van de familie waar we nu spelen en logeren bleek vermomd als sniper en was met vriendjes een ware veldslag aan het leveren. Ach ja, je bent jong en je wilt wat. Waar wij vroeger met blaaspijpjes van elektriciteitsbuis de buurt onveilig maakten zijn nu moderne, niet van echt te onderscheiden wapens, in zwang.

speelgoed-geweer-_796_2Opmerkelijk is dan weer wel dat de onschuldige kleine kogeltjes die ze gebruiken biologisch afbreekbaar zijn, en natuurlijk volkomen gevaarloos.
Is dat niet een idee voor al die militaire brandhaarden op de wereld?
Het moderne militaire apparaat uitrusten met speelgoedgeweren en plastieke afbreekbare tanks en kanonnen? Daar incasseer ik dan straks de Nobelprijs voor de vrede voor. En de wereld wordt een stuk leefbaarder, dat is het belangrijkste.
Waarom, oh waarom gunnen mensen elkaar het licht in de ogen niet. Nu is er weer een jonge man in Irak vermoord omdat ie homo is. Nee, homoseksualiteit bestaat niet in sommige landen! Ammehoela. Het aloude geloof, in welke God dan ook, is daar debet aan. Gruwzaam. Dat onverdraagzame van (sommige, nu ja best wel veel) gelovigen is schijnbaar onuitroeibaar. Grrrr, daar walg ik van.
En daarom is het zo fijn dat ik nog steeds zoveel hartelijke mensen ontmoet. Op mijn ouwe dag wordt ik ook nog eens een vredesactivist.
Trouwens, de succesopties, te weten de voorstellingen op 21, 22 en 23 juli, gaan definitief door in de Purmer. Het loopt nu lekker ouderwets storm, joepie.
Ik ben zo blij met de voorstelling en het …….. end! Hopelijk u straks ook.
Genoeg stichtelijks voor deze Blog. Eind van de maand ga ik weer voor dik twee weken naar mijn landgoed in Ierland. Ben zo benieuwd of mijn bomen al tegen de hemel aan leunen. Elk jaar weer schreeuw en fluister ik ze de hemel in maar natuurlijk doen ze dat hun eigen tempo.
Mijn (klein)kinderen gaan hopelijk wel genieten van een uitgestrekte jungle over 50 jaar.

Tot zover, uw dienaar,

Felix Strategier

Volg ons en vind ons leuk:
Copyright Theatergroep Flint